این آتش سوزانی که بر ایـران شعله ور شده است خشک و تر ، فقیر و غنی ، سیاسی و غیر سیاسی را با هم میسوزاند اگر تشریفاتی چون برپائی جشن دوهزار وپانصد ساله بـد بود ، چه دلیلی دارد که ما نیز هر سال سالگرد پیروزی انقلاب را به این وسعت وهزینه گزاف برپا کنیم ، چند سال برای یادآوری این بدبختی که به سرمان نازل شد ، کافیست ؟

آیـا بهتر نیست بجای این هزینه های گزاف برای بی خانمانها سرپناهی درست کنیم ؟

آیا بهتر نیست خانواده های آبرومندی که بر اثر فقر مالی کمر راست نمیکنند را دریابیـم ؟

آیا بهتر نیست به فکر جوانانی باشیم که بخاطر وضع بد معیشتی مجبورند به هزاران خفت و خواری تن دهنـد ؟

آیا بهتر نیست بجای مانورهای نظامی یا بقول خودشان رزمایش و هزینه گزاف آن ، ملی گرائی را ارج نهیم تا اگر روزی خدای ناکرده خطری ایران را تهدید کرد ، شور ملی و میهنی ملت زمینه ای باشد برای دفاع از این مرز و بوم ؟

بهتر که هسـت ... اما کـو کسی که بفهمـد ، کو گوشی که بشنـود

همین حالا وقتی تلوزیون سرودهای ملی را پخش میکند ، سرودهائی که به نوعی نامی از ایران در آن برده میشود آدم چنان به وجد میآید که حاضر به هر کاری برای وطنش هست .

ای ایـران ایران ای نام پاکت سرچشمـه گهران تو بمـان تو بمان

چـرا نباید وطن پرست باشیم چرا نباید فرهنگ ملی گرائی را ترویج دهیـم ، هر کس هرچه دارد از ملیت و اصالت و فرهنگ و تمدن خـود دارد .

سه خانم خبرنگار یا بهتر بگویم نویسنده را به جرم تشویش اذهان عمومی به زندان می اندازند ، کدام اذهان عمومی ؟

مگر مردم ما خدای نکرده خــر هستند که دم به ساعت بشود ذهنشان را مشوش کرد

کسانی که نمیدانند و نمی خوانند که ذهنشان مشوش نمیشود ، کسانی هم که میخوانند و می شنوند که ذهنشان به قدر کفایت مشوش است ، دیگر از چـه میترسید ؟

خشونت تا کــی ؟

نادیده شمردن حقوق فردی و اجتماعی مردم تا کـی ؟

آیا این عدالت است ؟

البته عدالت را میشود هر طور که خواست معنا کرد ، همانگونه که امروز متاسفانه قرائتی خاص از عدالت تفسیر میشود و به زندان افکندن نیروهای مخالف را هم نوعی عدالت میدانند

اما این راه درستی نیست .. این کلام دلنشینی نیست.. این عدالت راستینی نیست..

اگر جشن دوهزار و پانصد ساله حرام کردن پول بیت المال بود بزرگداشت دهه فجر هم جز این نیست

اگر زندانی سیاسی و شکنجه های زمان شاه چهره استبداد را نشان میداد ، در جمهوری اسلامی نیزهمین گونه است

اگر مهمانی های درباری و سفرهای خانوادۀ سلطنتی تجملات بود سفرهای استانی و غیراستانی و فرستادن مبلغین مذهبی به کشورهای دیگر نیز همان حالت را دارد

بیایید به جای شعار ، شعـور را سرلوحه ی کار قرار دهیـم ، که دوران شعار به سر آمده و ذهن ها به قدری مشوش است که نیازی به تشویش اذهان عمومی نیسـت .

امروز بشـر را نمیشود نادیده گرفت ، قرن بیست و یکم است و نمیشود با قوانین عصر حجر حکومت کــرد .